రేపు రావచ్చు… రావకపోవచ్చు…
ఏది చేయాలనుకున్నా ఈరోజే చేయండి… ఇప్పుడే చేయండి… లేకపోతే ఎప్పటికీ చేయలేకపోవచ్చు.
ఆ రాత్రి కూతురు తన తండ్రి ఫోన్ కాల్‌ను కట్ చేసింది…
మరుసటి ఉదయం అదే ఫోన్‌కు వచ్చిన ఒక వార్త… ఆమె జీవితాన్నే శాశ్వతంగా మార్చేసింది.
రాత్రి 10:30 గంటలకు నేహాకు ఒక ఫోన్ కాల్ వచ్చింది. స్క్రీన్‌పై కనిపించిన పేరు—
“పాపా కాలింగ్…”
నేహా ఆ కాల్‌ను కట్ చేసింది.
మళ్లీ ఫోన్ మోగింది. ఈసారి కూడా కట్ చేసింది.
మూడోసారి ఫోన్ మోగడంతో చిరాకుగా—
“ఏమిటి పాపా? నేను చాలా బిజీగా ఉన్నాను.” అంది.
అవతలి వైపు కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం…
తర్వాత తండ్రి మృదువుగా అన్నాడు—
“ఏమీ లేదు బంగారం… నీ గొంతు వినాలని అనిపించింది.”
నేహా అంది—
“పాపా… తర్వాత మాట్లాడతాను.”
అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసింది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత ఒక మెసేజ్ వచ్చింది—
“బంగారం… ఈరోజు నిన్ను చాలా మిస్ అవుతున్నాను. రేపు మాట్లాడుకుందాం.”
నేహా ఆ మెసేజ్ చూసింది. కానీ సమాధానం ఇవ్వలేదు.
అలా నిద్రపోయింది.
ఉదయం ఆరు గంటలకు ఫోన్ మోగింది.
ఈసారి ఫోన్ చేసింది ఆమె తల్లి.
నేహా ఫోన్ ఎత్తగానే… అవతలి వైపు తల్లి ఏడుస్తోంది.
“బంగారం…”
కొద్దిసేపు గొంతు ఆగిపోయింది.
“నాన్న ఇక లేరు…”
నేహా చేతిలోని ఫోన్ జారిపోయింది.
ఆమె కళ్లముందు మళ్లీ అదే మెసేజ్ కనిపించింది—
“బంగారం… ఈరోజు నిన్ను చాలా మిస్ అవుతున్నాను. రేపు మాట్లాడుకుందాం.”
కానీ… ఆ “రేపు” ఇక ఎప్పటికీ రాలేదు.
—
తండ్రి అంత్యక్రియలు పూర్తయిన తర్వాత నేహా ఆయన గదిని శుభ్రం చేస్తోంది.
అక్కడ ఒక అల్మారాలో ఆమె చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు కనిపించాయి.
ఆమె మొదటి స్కూల్ యూనిఫాం…
మొదటి మెడల్…
మొదటి డ్రాయింగ్…
కాలేజీ ఐడీ కార్డు…
ప్రతి వస్తువు వెనుక ఒక తేదీ రాసి ఉంది.
తన కూతురి జీవితంలోని ప్రతి చిన్న జ్ఞాపకాన్ని ఆమె తండ్రి ఎంతో ప్రేమగా భద్రపరిచాడు.
అప్పుడే ఆమెకు ఒక పాత కాగితం కనిపించింది.
దాని పైన ఇలా రాసి ఉంది—
“నా కూతురు నేహా కోసం…”
వణుకుతున్న చేతులతో ఆమె ఆ ఉత్తరాన్ని తెరిచింది.
అందులో ఇలా ఉంది:
“బంగారం,
నువ్వు పెద్దదానివయ్యావు. నీకంటూ ఒక జీవితం ఉంది. నువ్వు బిజీగా ఉంటావని నాకు తెలుసు. నా ఫోన్ కాల్స్ ఎత్తకపోయినా నేను బాధపడను.
‘నా కూతురు బాగానే ఉండాలి’ అని మాత్రమే అనుకుంటాను.
నువ్వు ‘తర్వాత మాట్లాడతాను’ అని చెప్పినప్పుడు…
నేను ఎదురుచూస్తాను.
ఎందుకంటే… ఒక తండ్రి ఎదురుచూపులకు అంతం ఉండదు.
ఒకవేళ ఏదో ఒక రోజు నేను నీకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడలేకపోతే…
నేను నీ మీద కోపంగా ఉన్నానని అనుకోకు.
బహుశా… ఇక ఫోన్ కాల్స్ చేయలేని ఒక చోటికి వెళ్లిపోయి ఉంటాను.
కానీ అక్కడి నుంచైనా…
నేను నీ కోసం తప్పకుండా ప్రార్థిస్తూనే ఉంటాను.
— నీ పాపా”
ఆ ఉత్తరాన్ని గుండెలకు హత్తుకుని నేహా భోరున ఏడ్చింది.
ఆమె నోట ఒక్క మాట మాత్రమే వచ్చింది—
“పాపా… ఒక్కసారి నాకు ఫోన్ చేయండి… ప్లీజ్…”
కానీ…
ఆ ఫోన్ శాశ్వతంగా నిశ్శబ్దమైపోయింది.
—
కొన్ని నెలల తర్వాత ఆమె తల్లి నేహాకు ఫోన్ చేసింది.
“బంగారం… బిజీగా ఉన్నావా?”
నేహా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
ఆమె అంది—
“లేదు అమ్మా… చెప్పు.”
తల్లి అడిగింది—
“ఈ మధ్య నా ఫోన్ కాల్స్ ఎందుకు వెంటనే ఎత్తుతున్నావు?”
నేహా కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉండిపోయింది.
తర్వాత మెల్లగా అంది—
“ఎందుకంటే… ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది అమ్మా…
తల్లిదండ్రుల ఫోన్ కాల్ మనకు ఇబ్బంది కాదు.
మన గొంతు వినాలని ఇంకా ఎవరో ఒకరు కోరుకుంటున్నారనడానికి అది ఒక నిదర్శనం.”
ఆ రాత్రి నేహా తన తండ్రి కాంటాక్ట్‌ను తెరిచింది.
అందులో ఆయన పేరు ఇంకా అలాగే ఉంది—
“పాపా ❤️”
ఆమె కాల్ బటన్ నొక్కలేదు.
ఎందుకంటే…
అవతలి వైపు ఇక ఎవరూ ఫోన్ ఎత్తరని ఆమెకు తెలుసు.
అయినా…
ఆమె ఫోన్‌ను చెవికి దగ్గరగా పెట్టుకుని మెల్లగా చెప్పింది—
“పాపా… ఈరోజు నేను భోజనం చేశాను.”
కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది.
ఆమె కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
“పాపా… ఈరోజు మిమ్మల్ని చాలా మిస్ అయ్యాను.”
గదిలో ఎలాంటి సమాధానం లేదు.
కానీ…
ఆమెకు తన చిన్ననాటి రోజుల్లో వినిపించిన ఆ పరిచయమైన గొంతు మళ్లీ వినిపించినట్టుగా అనిపించింది—
“భోజనం చేశావా బంగారం?”
నేహా ఏడుస్తూనే నవ్వింది.
“అవును పాపా… ఈరోజు కడుపునిండా భోజనం చేశాను.”
—
మీ తల్లిదండ్రులు ఇంకా మీకు ఫోన్ చేస్తుంటే…
తర్వాత వారు ఫోన్ చేసినప్పుడు కట్ చేసే ముందు ఒక్క నిమిషం ఆగండి.
పని కాసేపు ఆగొచ్చు.
కానీ…
ఒక రోజు మనకు ఫోన్ చేసే ఆ వ్యక్తి మన మధ్య లేకపోతే…
ఆ ఫోన్ మళ్లీ ఎప్పుడు మోగుతుందా అని…
మన జీవితాంతం ఎదురుచూస్తూ ఉండాల్సి రావచ్చు.
తల్లిదండ్రుల ప్రేమను వారు మనతో ఉన్నప్పుడే ఆస్వాదించండి.
ఈరోజే ఒకసారి ఫోన్ చేసి అడగండి—
“అమ్మా… ఎలా ఉన్నావు?”
“నాన్నా… భోజనం చేశారా?”
❤️ ❤️
